Je hebt niet nog een kundalini awakening of breath-work sessie nodig....

Can i be brutally honest? Ik geloof niet in nóg een kundalini awakening, eindeloze breathwork-sessies, healing circles, ice baths, om 6 uur opstaan, of van cacao-ceremonie naar healer rennen en dat vervolgens weer herhalen. Je zit vast in een healing loop. En met ‘helen’ heb je simpelweg je oude gewoonte — feesten of je shoppingverslaving — vervangen door een nieuwe. Deze is nog verraderlijker, omdat je nu denkt dat je jezelf een ‘beter mens’ maakt en het daarom vrijwillig blijft doen.

Waar ik zelf ooit diep in deze scene zat — veel healingwerk, ceremonies, cacao, yoga, kristallen — ben ik er bewust van weg bewogen. Intentioneel! Het was het enige waar ik nog over sprak: mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik vergat te leven. Vergat te genieten. Er was altijd een struggle, een grote openbaring, een verandering of iets dat ik moest helen. Ik had het gevoel dat ik, na ál dat ‘healingwerk’, eindelijk kon beginnen met leven. Maar de frustratie groeide, want er kwam geen echt resultaat… ondanks het ‘harde’ werk.

Een paar jaar geleden veranderde alles. Ik zag dat ik mijn nagellak had ingeruild voor kristallen en het uitgaan voor energy work-sessies. Het ontbrak aan belichaamde begeleiding en dus aan diepe integratie. Zo'n tien jaar geleden, na mijn tijd als verpleegkundige, begon ik mijn werk in de holistische zorgwereld. Ik werd opgeleid en ingewijd in de ''healing arts'', het faciliteren van een veilige space en emotioneel lichaamswerk. Ik had geen andere keuze dan te kijken naar mijn gedrag en wat ik aan het doen was. Zo werd er laag na laag afgepeld. Het was een lang en intens proces en geloof het of niet, ik heb het vervloekt en daarnaast heb ik van elke seconde gehouden. Het betekende elke dag opnieuw komen opdagen, alle delen van mezelf ontmoeten en accepteren. En terwijl de (beschermings-) lagen afvielen, verdween de behoefte aan constant helen en zelfontwikkeling. Toen begon de echte (heel)wording… Mijzelf kunnen dragen door de levensgebeurtenissen heen, en ondertussen kunnen leven én genieten. Want dát, in mijn ogen, is waar de menselijke ervaring om draait.

Oke, ik ben geen heilige en zoals je leest was ik deel van het probleem. Rigide in mijn healing- en zelfontwikkelingsreis én in het faciliteren ervan. Een deel van mij was onzeker, op zoek naar liefde en erkenning, en daardoor een makkelijke prooi voor deze healing loop. Nu noem ik het beestje bij de naam en zie ik het voor wat het is. En ik schrik dan ook ontzettend van het werkveld waarin ik mij bevind waar zelfontwikkeling en helen wordt verkocht en gepusht zonder stil te staan bij de essentie en het echte doel ervan... Het kunnen hebben van de menselijke ervaring.

We hebben meer healers/facilitators/therapeuten nodig die je aanspreken op die verslaving aan helen. Healers die belichaamd zijn en je begeleiden in wat we als mens écht nodig hebben: geloven in onze eigen kracht en kunnen, ons veilig voelen in onszelf — zodat we niet afhankelijk zijn van iemand anders. Je herinneren aan dat je mag leven op een manier die goed is voor jou, en dat je in staat bent om zowel de uitdagingen als de bliss te dragen, voelen en ervaren.

Het probleem - in my humble opinion

Het reguliere (mentale) zorgsysteem mist diepgang en heeft eindeloze wachtlijsten. En omdat we als samenleving steeds ongezonder, meer uit balans en ongelukkiger worden, schieten coaches, healers, yoga-therapeuten en alternatieve zorgverleners als paddenstoelen uit de grond.

Enerzijds ben ik blij dat mensen zoeken naar heling, begeleiding en thuiskomen en vind ik het prachtig dat mensen terugkeren naar een diepgaande manier van helen. Anderzijds komt met deze grote vraag komt ook een grote reactie: heel veel mensen zien het als makkelijke business, ‘leuk’ of faciliteren uit een eigen wond of gemis. Misschien zijn er goede intenties, maar je begrijpt… deze combinatie zorgt ervoor dat healing loops overal ontstaan en grote levensvragen met soms complexe problematiek bij niet belichaamde coaches, healers, spaceholders en therapeuten terecht komt.

Het veld van holistische gezondheid zit nu vol met mensen die een tweedaagse kundalini-cursus doen en vervolgens werken met levensenergie, zonder écht te begrijpen wat die energie in essentie is. Als je het niet belichaamt… hoe kun je er dan mee werken en een veilige ruimte bieden voor iemand anders? Een tweedaagse cursus, een ‘trucje’ of methode leren maakt je geen belichaamde facilitator. Echte mastery, presence, embodiment — dat kost tijd!

Helaas gebeurt dit heel veel. Mensen die op zoek zijn naar guidance, heling en thuiskomen, komen bij onervaren facilitators terecht en blijven maar dóórgaan met sessies en events, omdat het in de kern hen niet echt verder helpt. Soms richt het zelfs meer schade aan!

We kunnen uit de loop!

Gelukkig zijn er véél gekwalificeerde (en nee, ik bedoel niet alleen met certificaten of diploma’s) mentoren, healers en therapeuten.

So, if you ask me? - Vraag altijd aan een mentor, facilitator of therapeut wat zij zelf hebben doorlopen, waar ze hebben geleerd wat ze aanbieden en — het allerbelangrijkste — of ze leven wat ze onderwijzen. Want practive what you preach, is een perfecte indicator of je een belichaamde spaceholder hebt weten te vinden. Hoe zorgen zij voor zichzelf? Een therapeut die zelf nooit in therapie is geweest, geen lagen heeft afgepeld en het diepe werk niet heeft gedaan… dat vind ik eerlijk gezegd onmogelijk.

Als dit alles met jou resoneert en aansluit bij wat je zoekt — ga ervoor!

En alsjeblieft, doe jezelf een plezier: Vraag jezelf elke keer wanneer je de behoefte voelt naar om een healing circle, cacao ceremonie, lichaamswerksessie, breathworksessie, coachingsessie of een andere vorm van helen wilt gaan:

• Is dit intentioneel?

• Wat dient dit werkelijk?

• Komt deze keuze vanuit tekort of angst?

• Is dit dienend aan mijn proces, of is dit de healing loop?